BİRİCİK SUDEN: Kaza gecesi apar topar atılan o dikiş duruyor. Nazım (Durak) Bey, estetik dikiş atmak istedi, kabul etmedim. Yara izi hoşuma bile gitti, hatta ilk zamanlar üzerini siyah kalemle çizerek belirginleştirmiştim. Yeri de güzeldi, yüzümün başka bir yerinde değil de alnımdaydı. Kazadan sonra bir hafta baktığım şeyden beş tane görüyordum, hatta korsan gibi bant yapmıştım gözüme. Doktor, Mazhar?a (Alanson) "Bu sorun ömür boyu kalabilir" demiş. Fakat bir sabah uyandığımda geçmişti. Sevdiğim birinin başına bir şey geldiğinde atlatmam çok zor oluyor ama kendi başıma geldiğinde kolay atlatıyorum.

B.S.: Kafamda yönetmenlikle ilgili bir şeyler var ama bunun Sinan Çetin'le alakası yok. Mazhar'la, CNBC-e'ye verilmek üzere benim çektiğim ve gezi programı diyebileceğim bir şeyler yaptık. Mazhar'la seyahat etmekten çok zevk alıyoruz. NTV'den teklif gelmişti ve daha önce de birlikte program hazırlamıştık.

B.S.: Şangay, Amsterdam. Türkiye'de de enterasan yerlerdeki hayatlarla tanıştık. Arjantin, Şili ve New York'a gitmeyi planlıyoruz.

B.S.: Az bozulmuş bir yer. Yaşayan insanlar çok köklü aileler, herkes evinin sahibi. Benim ailem de hala burada oturuyor. Dört yaşında burada ilkokula başladım, herkes beni ve ailemi tanır, çocukluğumu bilir. Başka yerlerde beni medyada gördükleri Biricik olarak değerlendiriyorlar ama Yeniköy benim için ana rahmi gibi.

B.S.: Babam ağır ceza reisi. Midnight Express filmine konu olan davayı bilirsiniz, onun gerçek hayattaki hakimi benim babamdır. Fakat o film çok yalan yanlış bir uyarlama. Hapishaneler tabii o yıllarda ilkel ama filmde anlatıldığı gibi içinde tavukların gezdiği bir mağara da değil. Ayrıca kahramanın hapisten kaçışı yalan, gerçek hayatta suçlu ülkesine teslim edildi. Filmde hakim Ermeni aksanıyla konuşuyordu, halbuki babam Yugoslav kökenlidir. Belki sert gözüken tarafım da babamdan geçmiştir.

B.S.: Ben kadere inanan biriyim. Yaşanması gereken bazı şeyleri çok fazla itiraz etmeden yaşamalıyız, çünkü onun bir sebebi vardır. Ama gösterdiğim o iyi niyete karşı çok tuhaf bir tavır alınca tazminat davası açmaya karar verdim.

B.S.: Çok. Bana da sık sık değer. Birisi 'Çok güzel olmuşsun' dediğinde ya bir tarafıma bir şey olur ya kaza geçiririm ya da yanarım.

B.S.: Tam ismim Afife Biricik. Biricik çok iddialı bir isim, sevdiğimi söyleyemem. Eskiden Afife'den çok utanırdım ama şimdi seviyorum. Ailede iki tarafta da hiç kız çocuğu olmadığı için adımı Biricik koymuşlar. O dönem Brigitte Bardot da çok popüler, ondan da etkilenmişler. Annemin evlendikten sonra yedi sene çocuğu olmamış ve abim doğmuş. Anneme "Bu bile mucize, bir daha çocuğunuz olmayacak" demişler ama ondan yedi sene yedi saat sonra kaza eseri olarak ben doğmuşum. Doğum anımda, 1963'te İstanbul'un en büyük depremi olmuş, hastane duvarları ikiye ayrılmış.

B.S.: Üstümdeki bir kıyafet için bir derginin şıklar rüküşler bölümünde "Ayşe burada, Fatma nerede kıyafeti" diye yazmışlardı. Benim tarzım çok eklektik ve kendime hastır. Çok abiye bir kıyafeti başka bir şeyle karıştırıp gündüz de giyebilrim. Ya da yeni sezon bir Stella Mc Cartney kıyafet alıp, keserek etek yapabilirim. Benim için kostümün satın alındığı hali çok önemli değildir.

B.S.: Onların rüküşlük anlayışı nedir bilmiyorum ama giyim benim için o günkü ruh haliminin yansımasıdır. Kendimi bazen br prenses bazen bir savaşçı bazen de vamp bir kadın gibi hissedip ona göre giyiniyorum. Karşımdaki onu rüküşlük olarak değerlendirebilir çünkü onun kalıpları dışında ve algılayamayacağı bir şeydir. Rüküş olmamak için ille de modanın bütün kurallarını takip etmek, baştan aşağı aynı tasarımcıdan giyinmek veya çok para harcamak gerektiğine inanmıyorum. Benim için giyinmemin en önemli koşulu, insanın kendi vücudunu iyi tanıması. Ben kendi defolarımı ve kalitelerimi çok iyi biliyorum ve buna göre giyiniyorum. Mesela eğer selülitlerim varsa mini etek giymem ve o duyguyu başka bir şekilde vermeye çalışırım.