Salon kırmızıya bürünmüştü. Balkonlar, sütunlar, yukarıdan sarkan metal konstrüksiyonlar… Mekan bir defile alanı olmaktan çıkmış, bir istasyon salonuna dönüşmüştü. Opera ile tren garı arasında asılı bir yer. Buharlı tren düdüğünü andıran ses mekanın içinde dolaşırken Wooyoungmi’nin bu sezon anlatmak istediği hikaye daha ilk saniyede hissediliyordu: Kış, bir yolculuk halidir.
Salon karardığında zaman çizgisel olmaktan çıktı. O ritim, yalnızca bir trenin değil, hafızanın sesiydi; rayların üzerinde ilerleyen bir geçmiş gibi mekanın içinde dolaşıyordu. Işık kırmızıdan dönerken siluetler belirmeye başladı ve anlaşıldı ki bu koleksiyon kışı anlatmıyor, onu yürütüyordu. Yüksek bel pantolonların ölçülü akışında, belden oturan ceketlerin disiplininde ve ağır botların yere bastığı kararlılıkta bir geçiş hissi vardı. Ne tamamen nostaljik ne de bütünüyle çağdaş. Wooyoungmi burada soğuğu bir atmosfer olarak değil, karakter olarak ele alıyordu; geçmiş ile bugünün arasında askıda duran o erkek figürü, hareket ettikçe netleşiyordu. Yolculuk bir dekor değil, siluetin kendi temposuydu.
Madame Woo bu koleksiyonda Güney Kore’nin dondurucu kışlarını ve Gyeongin demiryolunun ilk yıllarını referans alıyor. Ama bu bir nostalji oyunu değil. Bu, kaybolmuş bir zarafetin bugünün erkek bedeni üzerinde yeniden düşünülmesi.
Siluet net: yüksek bel pantolonlar, belden oturan ceketler, uzayan manşetler. Edward dönemi disiplinini taşıyan bir yapı; 30’ların akşam zarafeti ve 70’lerin dandy özgüveniyle birleşiyor. Ancak romantizm hiçbir zaman havada kalmıyor. Ağır hiking botlar, zip’li detaylar, shearling eldivenler görünümü yere sabitliyor. Zarafet burada korunaksız değil. Nordik kazakların içine yerleştirilen dancheong motifleri, koleksiyonun en sessiz ama en güçlü anlarından biri. Kuzey’in grafik dili, Kore tapınaklarının desenleriyle kesişiyor. Bu yalnızca estetik bir karar değil, bir kimlik beyanı. Yıllarca Avrupa terziliğiyle konuşan bir marka, bugün kökleriyle daha rahat bir diyalog kuruyor.
Buharlı trenin ağır ritminden metronun keskin hızına uzanan o geçiş, yalnızca zamanın değil, erkek zarafetinin de dönüşümü gibi. Wooyoungmi’nin kış gezgini ne tamamen nostaljik ne de bütünüyle çağdaş; dağların beyaz sessizliğiyle şehrin metalik temposu arasında yürüyen bir figür. Koleksiyon, sıcak bir gardırobun içedönük güvenini taşırken karın yarattığı o kaçınılmaz dramatik kontrastı da saklamıyor. Kadifenin yumuşak ışığı, yüksek bel pantolonların kontrollü akışı… Hepsi birlikte, soğuğa karşı değil, soğuğun içinden yükselen bir zarafet öneriyor. Yolculuk burada bir fon değil, siluetin kendisi.
Wooyoungmi Sonbahar/Kış 2026, kışı romantize etmiyor. Onu yapılandırıyor. Soğuğun içinde bir disiplin, yolculuğun içinde bir ihtişam arıyor. Ve bunu yaparken gösterişli değil, kararlı. Paris’te, sezonun son gününde, kırmızı bir istasyonda başlayan bu hikaye aslında çok kişisel bir yere varıyor: Köklerini saklamadan zarif olmak mümkün.
Salle Wagram’dan çıktığımda kırmızı ışık hâlâ gözümün içindeydi. Ama geriye kalan renk değil, ritimdi. Wooyoungmi bu sezon bize yalnızca kış için giyilecek parçalar göstermedi, zarafetin hareket halini hatırlattı. Yolculuk burada nostaljik bir süs değildi, siluetin omurgasıydı. Yüksek bel pantolonların ölçüsü, belden oturan ceketlerin disiplini, ağır botların yere basışı… Hepsi tek bir şeyi söylüyordu: Zarafet, geçmişe ait bir ayrıcalık değil, kökleriyle barıştığında bugünde de mümkün. Moda haftasının son gününde, Paris’te, kış bir mevsim olmaktan çıktı — bir duruşa dönüştü.