"Hamnet", henüz Oscar adaylıkları açıklanmadan önce bile ivmesi yüksek bir projeydi. Chloé Zhao’nun “Nomadland”deki başarısı, ödüllü filmlerin cast’ında sıklıkla gördüğümüz Paul Mescal ve Jessie Buckley’le birleşince projenin görsel olarak tatmin edici bir film olacağını öngörmek zor değil. Ancak "Hamnet" bundan çok daha fazlası. Maggie O’Farrell’ın aynı isimli romanından uyarlanan filmle birlikte yas kavramı ve kayıpların yönetilme şekilleri bize farklı bakış açılarından anlatılar sunuyor.
Jessie Buckley’nin hayat verdiği Agnes, kendini doğayla tamamlayan, hayata karşı motivasyonunu doğadan alan, tutkulu, cesur ve güçlü bir kadın örneği. Paul Mescal’in canlandırdığı William ise yazmak, üretmek, hatta sadece üretmek isteyen genç bir erkek. Bu ikilinin aşkını kısa süre içinde iliklerimizde hissedebildik. Hızlı başlayan aşkların kısa sürmesinin aksine filmdeki bağın gerçekliği çok farklı yönlerden kendini kolayca gösterebiliyor.
Hamnet
İki kişi arasındaki kimya ve bağın üçüncü kişiye görünmezliğinden midir bilinmez bu mutlu aile tablosunu Zhao’nun yüksek sinematografik evreninden görmek bize bu tutkulu aşkın hayattaki en önemli duygulardan biri olduğunu gösterdi. Bahsettiğimiz bağ azımsanacak türden değil, öyle ki Agnes, William’ın babasından uzaklaşması için onun Londra’ya taşınması gerektiğini düşünüyor. Bu konuda olabilecek en tutkulu şekilde aksiyonlar alıyor ve bize gerçek bir bağın bencillikten çok uzak bir noktada konumlandığını tekrar tekrar hatırlatıyor. William ise bu karar konusunda heyecanlı ancak ailesine olabilecek en iyi geleceği vermek için sorumluluklarının da farkında. Özellikle doğan ilk kız çocuğu Susanna’dan sonra daha da farkında. Hem de Agnes’in ikinci çocuğunu taşıdığını öğrendiğinde.
Agnes’in Susanna’dan sonraki doğum süreci ise metaforik noktadan ele alınıyor. Kendini ormanda büyük ağaçların dalları altında doğuma hazırlayan Agnes karakteri burada gücünü tabiattan alıyor. Ancak köyde oluşan sıkıntılardan dolayı doğumunu evde yapmak zorunda kalıyor. Hem de ikiz beklediğini bilmeden. Judith ve Hamnet’in doğuşuyla William’ın kariyeri gitgide yükselişe geçiyor. Erkek deha mitinin arkasındaki görünmez emeğe farklı ve çağdaş bir okuma sunan film ikinci yarıda Hamnet’in beklenmedik vefatıyla birlikte farklı bir yöne gidiyor.
Agnes’in William’dan uzak, tüm yas sürecini tek başına üstlenmesi ilk başta kafalarda haksızlık gibi çınlasa da ilişkilere dair “bir ikidir” cümlesini hatırlatıyor. Öyle ki bu noktada yas sürecinin her şeyden bağımsız kişiselliğini ve acının yadsınamaz bireyselliğine odaklanırken buluyoruz kendimizi. William yasını üretim sürecinin bir parçasına dönüştürürken, acıdan korkmuyor hatta o acıyı iliklerine kadar hissediyor. Sadece bunu normatif aksiyonlarla perform etmiyor. İçinde yaşadığı acının ve sürdürdüğü yasın büyüklüğü onu "Hamlet"i yazmaya itiyor.
Hamnet
Filmin duygu yoğunluğu çok yüksek olsa da seyirciye dejenere ya da suistimal edilmiş bir his yüklemesi yapılmıyor. Son sahnelerde Agnes’in "Hamlet"i izlemeye gitmesiyle yasın kümülatif ancak aynı zamanda da paydaş kodları açıkça izleyiciye geçiriliyor. Agnes’in oğlunun kaybını gördüğündeki hisleri, kalabalığa yavaş yavaş dağılıyor. Bu noktada yas bir anda farklı şekil ve seviyelerde de olsa ortak bir yapıya dönüşüyor.
William’ın sanatının kaynağı olarak kayıp kavramını alması, başka bir insanın hissettiği acıyı azaltır mı bilmiyoruz. Ancak "Hamnet"in kişilerin kayıp ve yas temalarını ele alma biçiminden, bireysellik, özgünlük ve hüznün umuda bir süreliğine de olsa yaptığı kısa veda hakkında çağdaş bir anlatı olduğu konusunda eminiz.
