Kapak Fotoğrafı: Szilveszter Mako
Galliano, kararını Instagram hesabından yaptığı açıklamayla duyurdu. “Uzun süren düşünme ve ilgili herkesle yaptığım görüşmelerin ardından, serginin şu anda gerçekleşmemesinin en doğru karar olduğuna büyük bir üzüntüyle karar verdim” diyen tasarımcı, geçmişte sözleriyle yarattığı acının sorumluluğunu hâlâ taşıdığını ve özellikle Yahudi ve Asya topluluklarına verdiği zarar için derinden üzgün olduğunu belirtti. 2011 yılında Paris’te bir çiftle yaşadığı tartışmada antisemitik ve ırkçı ifadeler kullanan Galliano, aynı yıl bir Fransız mahkemesi tarafından nefret suçu kapsamında suçlu bulunmuştu. O dönemde Christian Dior’daki kreatif direktörlük görevini ve kendi adını taşıyan markadaki pozisyonunu kaybetti. Moda dünyasının en güçlü isimlerinden biri için kariyerinde keskin bir kırılma yaratan bu olayın ardından Galliano uzun bir geri çekilme ve yeniden yapılanma dönemine girdi.
Bugün gelinen noktada ise Galliano’nun hikayesi yalnızca 2011’de yaşananlarla sınırlı değil. Tasarımcı, son 15 yılını bağımlılıktan uzak temiz bir yaşam ve iyileşme süreci olarak tanımlarken, Maison Margiela’daki çalışmalarıyla moda dünyasındaki yerini yeniden kurdu. Özellikle Artisanal koleksiyonları, couture yaklaşımı ve teatral tasarım diliyle yeniden bir saygınlık kazandı. Bu nedenle The Met retrospektifi, yalnızca geçmiş çalışmalarını kutlayan bir sergi değil, aynı zamanda moda tarihinin en tartışmalı kariyerlerinden birinin nasıl okunacağına dair daha geniş bir soruyu da beraberinde getiriyordu.
John Galliano, High&Low, Mubi
The Met’in sergi açıklamasında da bu kırılmanın göz ardı edilmediği görülüyordu. Serginin, Galliano’nun 1984’te Central Saint Martins’teki mezuniyet koleksiyonundan Dior ve Givenchy yıllarına, ardından Maison Margiela dönemine uzanan kariyerini incelerken, 2010 ve 2011 yıllarındaki antisemitik ve ırkçı davranışının yarattığı “kırılmayı” da ele alması planlanıyordu. Tam da bu nedenle iptal kararı yeni bir soruyu gündeme getiriyor: Galliano’nun geçmişi başından beri biliniyorken bu serginin yaratabileceği etik ve kamusal tartışma neden serginin duyurulmasından önce öngörülemedi?
Galliano ise açıklamasında bu tartışmanın The Met’i zor durumda bırakmasını istemediğini özellikle vurguladı. “Anlamlı bir kefaretin bir sergi, kurumsal bir takdir ya da tek bir kamusal jest aracılığıyla gerçekleşmediğini anlıyorum” diyen tasarımcı, bunun zaman içinde dinlemek, öğrenmek ve davranışlarla gösterilen sürekli bir sorumluluk olduğunu ifade etti.
Bu açıklama Galliano’nun son 15 yılda kurmaya çalıştığı yeni kimliğin de önemli bir parçasını ortaya koyuyor: 2011’deki sözlerinin sorumluluğunu reddetmeden, kariyerinin geri kalanını yalnızca o olay üzerinden tanımlamamak. Moda dünyası açısından belki de asıl tartışma burada başlıyor: Bir tasarımcının geçmişteki ağır bir hatası, sonraki yıllarda gösterdiği değişim ve ürettiği işlerle birlikte yeniden değerlendirilebilir mi? Ve eğer değerlendirilebilirse, bunun sınırı nerede çizilmeli?
The Met henüz Galliano retrospektifinin yerine ne koyacağını açıklamadı. Bu nedenle 2027 Met Gala’nın teması da şimdilik belirsizliğini koruyor. Ancak serginin iptali, moda dünyasının yıllardır üzerinde durduğu daha geniş bir meseleyi yeniden gündeme taşıyor: Moda tarihini yazarken yalnızca olağanüstü yaratıcı başarıları mı koruyoruz, yoksa bu başarıların arkasındaki insanları, hataları ve toplumsal sorumlulukları da aynı anlatının parçası olarak kabul ediyor muyuz? Galliano’nun hikayesi bu soruya kolay bir cevap vermiyor.
