Le Jardin d’Acclimatation’a vardığımda ilk gördüğüm şey, bahçenin ortasında duran büyük bir ahşap Louis Vuitton yük sandığıydı. İlk bakışta geçici, neredeyse taşınmayı bekleyen bir nesne gibi duruyordu ama yaklaştıkça bunun bir dekor değil, anlatının başlangıcı olduğunu hissettim.
Fotoğraf: Hakan Bahar
Kapıdan içeri adım attığım anda ise dışarıdaki ham görüntü yerini beklenmedik bir sakinliğe bıraktı. Karşıma çıkan şey bir evden çok zamanın dışında kurulmuş bir yaşam alanıydı. Tanıdık formlar, doğal dokular ve insan ölçeğini koruyan detaylar, geleceği gösterme çabasından çok onu yaşanabilir kılma arzusunu taşıyordu. O an anladım ki burada önerilen gelecek, hızla gelen bir yenilik değil, geçmişle bağını koparmadan, zamansızlık fikri içinde yavaşça şekillenen bir yaşam biçimiydi.
Pharrell Williams’ın Not A Hotel ile birlikte tasarladığı DROPHAUS. Prefabrik ama geçici olmayan, aksine zamansızlık fikri üzerine kurulu, doğanın içine yerleşmiş bir yaşam alanı. Re-see sırasında mekana yeniden bakarken, defile anındaki ilk izlenimin aslında koleksiyonun özü olduğunu fark ettim — gelecek burada hızla değil, sakinlikle kuruluyordu. Dev bir ahşap kutunun içine girip kendini bir anda bahçeli bir evin içinde bulmak, mekan algısını bilinçli olarak tersine çeviren bir deneyim yaratıyordu. Dışarıdan bakıldığında kapalı, taşınabilir ve geçici görünen şey içeride açılan, nefes alan ve yerleşmiş bir yaşam hissine dönüşüyordu. Bu karşıtlık, koleksiyonun duygusunu da özetliyordu: hareket halinde olan bir dünyanın içinde kök salma arzusu. Ahşabın hamlığı ile bahçenin yumuşaklığı arasında kurulan denge, güven ve sakinlik duygusu yaratıyor, geleceğin steril değil, yaşanmış ve insana ait olabileceğini hissettiriyordu. Sanki amaç yeni bir mekan göstermek değil, gelecekte nasıl yaşamak isteyeceğimizi hatırlatmaktı.
Fotoğraf: Hakan Bahar
Koleksiyon da aynı düşünceyi sürdürüyordu. Teknik kumaşlar, suyu iten yüzeyler, ışıkla değişen dokular… Tüm bu yenilikler gösteriş için değil, süreklilik için vardı. Louis Vuitton dandy’si burada geçmişten kopmuyor, aksine bildiği formları geleceğe taşıyordu. Terzilik yumuşuyor, hacimler rahatlıyor, siluet hareket ettikçe anlam kazanıyordu.
Louis Vuitton Erkek Sonbahar/Kış 2026, Launchmetrics Spotlight
Re-see’de parçaları yakından incelerken koleksiyonun asıl gücünün görünenden çok hissedilende saklı olduğunu düşündüm: zamanla eskimeyecek bir gardırop fikri.
Damla formundan ilham alan mimari, koleksiyon boyunca tekrar eden bir metafora dönüşüyordu. Bir damlanın suya değdiği anda yarattığı halkalar gibi, küçük bir hareketin genişleyen etkisi… DROPHAUS’un odalarında yer alan HOMEWORK mobilyaları bu fikri güçlendiriyordu. Tanıdık formlar, keskin tasarım jestlerinden çok insan elinin izini taşıyordu. Kusursuzluk değil, dokunulmuş olma hissi ön plandaydı. Pharrell Williams’ın önerdiği gelecek, teknolojik bir uzaklıkta değil, gündelik hayatın içinde, yaşanmışlıkla şekillenen bir zarafette duruyordu.
Fotoğraf: Louis Vuitton
Geleceğin zamansız yaşam alanında yaşamak, sürekli değişen bir dünyanın içinde acele etmeden var olabilmek anlamına geliyor. Burada mekan, yalnızca barınmak için değil, zamanı daha yavaş, daha bilinçli deneyimlemek için kuruluyor. Doğal malzemeler, tanıdık formlar ve insan ölçeğini koruyan detaylar, teknolojiyi görünmez kılarak yaşamın ritmini öne çıkarıyor. Gelecek böylece radikal bir kopuş olarak değil, geçmişten taşınan alışkanlıkların ve iyi tasarlanmış gündelik anların sürekliliği olarak var oluyor.
Fotoğraf: Louis Vuitton
Sonunda, bu deneyim bir defile ya da bir dekorun ötesine geçiyor. DROPHAUS’un içinde dolaşırken hissedilen şey geleceğin aslında yeni olanla değil, kalıcı olanla kurulduğu fikriydi. Giysiler, mekan ve atmosfer aynı düşüncede birleşiyordu: Zamana direnmek için bağırmak değil, yerini bilmek yeterliydi. Belki de bu yüzden koleksiyon, güçlü bir final yerine sakin bir süreklilik hissi bırakıyordu geride — geleceğin, çoktan başlamış olduğunu hatırlatan sessiz bir kapanış gibi.
