Fotoğraflar: Dries Van Noten, Erkek Sonbahar/Kış 2026, Launchmetrics Spotlight
Yağmurlu bir Paris sabahında, hâlâ öğrenen, deneyen ve yolunu arayan bedenler fikriyle gittim re-see’ye. Sabahın ilk saatleriydi; şehir henüz tam uyanmamıştı. Yağmur ince ince çiseliyor, sokaklar sessizdi. Kahvemi ve çikolatalı brioche’umu alıp yürüyerek ilerledim. O yürüyüşte koleksiyonun ruhu bana eşlik ediyordu: emin olmadan ilerlemek, sevdiğin şeyleri yanına almak, bazen biraz ağır gelen ama vazgeçemediğin parçaları taşımak. Re-see’ye vardığımda his değişmedi; giysiler de aynı yerden konuşuyordu. Tamamlanmış bir erkeklikten değil, olma halinden. Henüz karar vermemiş ama yola çıkmış bedenlerden.
İçeri girdiğimde ilk his şu oldu: Bu koleksiyon anlatmak istemiyor, hatırlatıyor. Bir dönemi değil, bir hali. Ne çocukluğu ne yetişkinliği, ikisinin arasındaki o garip, biraz savunmasız alanı. Giysiler sanki henüz karar vermemişti: Üzerime mi aitler, yoksa bana mı emanetler?
Bir vintage koleksiyoncusu olarak topladığım ve giydiğim giysiler benim için her zaman büyüme ve olgunlaşma sürecinin parçası oldu çünkü geçmişten gelen her parça bugünkü kimliğimi kurarken taşıdığım bir yükten çok bir rehber gibiydi. Bu yüzden koleksiyonun arkasındaki anlatı bana fazlasıyla tanıdık geldi. Klausner’ın “genç olmakla yetişkinliğe geçmek arasındaki o kırılgan an” olarak tanımladığı erginleşme hali evden ayrılan, sevdiği şeyleri -elden düşme parçaları, büyükbabanın paltosu, çocukluğunun ceketi - bavuluna koyan genç bir erkeğin hikayesiyle örtüşüyordu. Burada giysiler stil nesneleri olmaktan çıkıp taşınan hatıralara ve henüz tamamlanmamış bir kimliğin sessiz eşlikçilerine dönüşüyordu.
Julian Klausner erkekler için hazırladığı ikinci koleksiyonunda, kesin bir duruş sergilemekten çok bir eşik halini tarif ediyor; evden ayrılmakla dünyaya karışmak arasındaki o kırılgan anı. Giysiler burada bir sonuca ulaşmış kimlikler değil, hâlâ öğrenen, deneyen ve yolunu arayan bedenler için var oluyor; hatıralarla geleceğin aynı anda taşındığı, sessiz ama şiirsel bir geçiş duygusuyla. Bazı parçalar ödünç gibi duruyor. Büyükbabanın paltosu değil belki ama onun kokusu var. Çocukluk ceketi değil ama onun cesaretsizliği. Erkeklik burada güçlü bir poz değil, öğrenilen bir dil. Bazen yanlış telaffuz edilen, bazen susularak anlaşılan.
Paltolar net ama kesin değil. Trikolar düzenli ama itaatkar sayılmaz. Desenler üst üste geliyor: çiçek, geometrik çizgi, örgü… Ama bu bir fazlalık hissi yaratmıyor. Aksine, zihnin içi gibi: aynı anda birçok şey düşünürken ortaya çıkan o dağınık netlik. Koleksiyonda en çok sevdiğim şey buydu — kontrollü bir kararsızlık. Re-see’nin sessizliği bu koleksiyona çok yakışıyordu. Alkış yoktu, müzik yoktu, bakışlar daha dikkatliydi. Giysilerle aramda mesafe kalmadı. Dikişleri gördüm, ağırlıkları hissettim, bazı parçaların omuzda durmak istemediğini fark ettim — ve bu çok insaniydi.
Bu koleksiyon cevaplar vermekle ilgilenmiyor, aksine doğru soruları açık bırakıyor. Erkekliği tanımlamak yerine onu hareket halinde gösteriyor — bazen fazla büyük gelen bir paltonun içinde, bazen henüz alışılmamış bir katmanın ağırlığında. Re-see sonrası geriye kalan şey, bir sezona ait görüntüler değil, zamanla genişleyecek bir duygu oldu. Büyürken, yola çıkarken, karar vermeden hemen önce. Çıkarken yağmur biraz hızlandı. Paris hâlâ griydi ama sabah artık sabah değildi. Bu koleksiyon bana şunu düşündürdü: Bazı giysiler stil önermez, eşlik eder. Hayatın karar vermediğin anlarında, “henüz” halinde olduğunda. Ve belki de en iyi tasarımlar tam olarak bu “henüz” duygusunu taşımayı bilenlerdir.
